HASTIE MAN

HASTIE MAN

بهتر از امید

قد کشیدی درون چشمان ام. ساده و بی ریا و بی تردید

لحظه ای در دل ام جوانه زدی. خو ب زیبا و بهتر از امید

اه وقتی شبیه یک لبخند. روی لبهای من ترک خوردی

تازه فهمیدم ای بهانه من! که رسیدم به خانه خورشید

شاعرانه نگاههای تو را، توی این شعر عاشقانه ی خود می نویسم برای

این که تو را می شود از نگاه تو

فهمید پرم از غصه هایی پی در پی، پرم از لحظه های تنهایی

من نمک گیر چشم های توام، من تو هستم که می شود تمدید

زنده ام با تو نجابت تو، با تو تکرار می شود روزم

با وجود تو شعر می گویم با تو – آری – ترانه های جدید

تو که مانند یاس پیچیدی دور تنهایی ام. بدان این را

به تو اصلاً نمی شود نرسید. بی تو اصلاً نمی شود خندید.

+نوشته شده در 87/08/23ساعت21:50توسط hastie | |

About

خداوندا!
این دل شکسته را جز دستهای مهربانی تو درمانی نیست و این دست بسته را جز از ابر احسان تو بارانی، نه.
خدایا!
این قامت خمیده جز به دیدار تو راست نمی شود و این تنهای غریب جز در خانه تو هر آنچه خواست نمی شود .
خدایا!
این قلب هراسناک و لرزان جز در دستهای تو آرام نمی گیرد و این خود زبون و خفت کشیده، بی توجه عزیزانه تو سبقت از هر چه پخته و خام نمی گیرد.
خدای من!
این دانه به خاک نشسته را بی آب و آفتاب تو، کجا سر شکفتن هست و این غریب و خسته را بی ماهتاب لطف تو کی پای رفتن؟
خدایا!
این شکاف تنهایی را جز چشمه سار جاودان مهر تو پر نمی کند و غنچه حوائجم بی باغبانی تو شکفته نمی شود و غبار اندوه از چهره غمزده ام جز باران رحمت تو نمی شوید و سموم نفسم را جز تریاق رأفت تو درمان نمی کند.